نمایشگاه «به عصر دلهره من خوش آمدید» مریم جعفری در گالری هنرهای معاصر لاورونیکا
تاریخ: ۲۳ فروردین ۱۳۹۶
نخستین نمایشگاه انفرادی مریم جعفری با نام «به عصر دلهره من خوش آمدید» از ۱۵ آوریل تا ۳۱ جون ۲۰۱۷ در گالری هنرهای معاصر لاورونیکا برگزار میشود.
«به عصر دلهرهی من خوش آمدید» تکنولوژیهای قدرت را که مراقبت از خود را در قلب دستگاه انضباطی خود میگذارند و چیزی را میسازند که جعفری مجموعهی جهانی نظامی – صنعتی – تندرستی مینامد کندوکاو میکند.
در ورود جعفری کار ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) خود به نام نوگالاس را در پاسخ به فضای سیاسی کنونی امریکا دوباره به نمایش میگذارد. نوگالس نگارهی جعبه نور شهر محسور نوگالسرا که در مرز امریکا و مکزیک تقسیم شده با سخنرانی پرآوازهی ضبط شده و ویرایش شدهی رونالد ریگان در کنار دیوار برلین جفت میکند. جعفری نامهای خاصی مانند برلین و اروپا و آقای گورباچف را ویرایش کرده؛ ولی بقیهی ضبط صوتی سخنرانی را دستنخورده نگاه داشته است.
در دل نمایشگاه دو مجسمهی بودیست امریکایی (۲۰۱۶) و میدان مراقبه (۲۰۱۶) جعفری به چشم میخورد. این دو مجسمه که محرابهای مراقبه را بازنمایی میکند؛ کاربرد مراقبه به عنوان دستافزار آموزش سربازان از سوی ارتش امریکا را کندوکاو میکند. برخلاف دیدگاه سنتی آموزش پایهای؛ که به ویژه با فیلم غلاف تمامفلزی استنلی کوبریک بیمرگ شده است که در آن سربازان امریکایی برای نبرد به هنگام آموزش شاهوظیفهای سادیستی آماده میشوند؛ این تکنیکهای تازه نگرش کلگرایانهتری را رزمآرایی میکند. بودیست امریکایی ویدئوی جلسه مراقبه سربازی در قرارگاه ارتش امریکا در عراق است.
میدان مراقبه یک روساخت برنزی ۶۰ سانتی متری از مجسمهی صدام حسین در میدان فردوس است که در آوریل ۱۳۸۲ هنگام جنگ عراق سرنگون گردید. میدان مراقبه نوید ذهن بر ماده را به لفظ میکشاند و آنرا به نتیجهگیری پوچ اما منطقی آن میرساند – چنین مینماید که سربازان مجسمه برنیزی را با نیروهای خیالپردازی شخصی که به شکلی روانی درونی شده و از نو پیاده میشود نابود میکنند.
سرانجام جعفری فیلم آوالون ۱۳۹۰ (۲۰۱۱) خود را در غار به نمایش میگذارد. در ۱۳۸۰ در کشوری آسیایی که به نامش اشاره نمیشود پدر مردی به نام اف. آر ۷۰۰ دلار به او میدهد و میگوید چیزی برای خودش بسازد. اف. آر یک کمپانی چند میلیون دلاری نهانی بنیان می؛ذارد که یواشگی پوشاک فتیش به باخترزمین صادر میکند. دهها کارگری که بیشتر زن بودند خیال میکردند دارند کیسههایی برای بدن برای نظامیان امریکایی؛ ژاکتهایی برای بیماران روانی و اثاثیه صحنه نمایش برای جانوران سیرک میدوزند. این فیلم با در کنارهمگذاری دنیای صحنه و دنیای کارخانه و اجراکنندگی و تولید؛ شکلهای متفاوت اما درهمتنیدهای را میکاود که امروزی کار از تولید کالاها تا تولید ذهنیت دربرمیگیرد
مریم جعفری که در ارمیکا و کپنهاگ زندگی و کار میکند؛ هنرمندی است که در زمینه ویدئوسازی؛ مجسمهسازی؛ عکاسی و اجر (پرفورمنس) کار میکند. مشخصهی کارهای جعفری که فارغالتحصیل رشتهی ادبیات انگلیسی و امریکایی از دانشگاه برآون و دارای کارشناسی ارشد از مدرسهی هنرهای تیش دانشگاه نیویورک و فارغالتحصیل برنامهی مطالعاتی مستقل موزهی ویتنی است؛ بیشتر زبان دیدنی است که میان فیلم و تئاتر و سلسلهای از آزمایشگریهای روایی میایستد؛ میان فیلمنمانه و مستند نوسان دارد.
منبع: فراایران
