جشنواره ملی مجسمه های نمکی
تاریخ: ۴ اردیبهشت ۱۳۹۶
جشنواره ملی مجسمههای نمکی با حضور هنرمندانی از ۱۱ استان کشور در ۳۰ گروه به مدت دو روز در تالاب کجی نهبندان برگزار شد.
جشنوارهای که به مدت شش سال به صورت محلی و بین استانی برگزار میشد و برای نخستین بار است که به عنوان یک رویداد ملی، شکلی جدیتر به خود گرفته است.
یکی از نقاط بارز و منحصر به فرد این جشنواره حضور پر شور مردمان بومی و اهالی روستاها و شهرستانهای پیرامون تالاب نمکی در این فستیوال بود که در کنار هنرمندان حرفهای و البته با یک تعامل دو سویه با استادان برجسته آثاری را خلق و به نمایش گذاشتند.
آشنا کردن بومیان با هنر یک اتفاق حیاتی است
به گفتهی طاهر شیخالحکمایی یکی از داوران این جشنواره؛ به واقع آن چه در این جشنوارهها اهمیت دارد ایجاد بستری برای تعامل میان هنرمندان و مردمی است که زیستشان با این مناطق گره خورده است.
در جشنوارههای این چنین شاید به واقع کار هنری به آن اندازه و به میزان دیگر جشنوارهها و سمپوزیومها اهمیت نداشته باشد اما نکتهای که اهمیت دارد این است که ما در یک یا دو روز در کنار هم زندگی میکنیم و تجربیات خود را در اختیار یکدیگر قرار میدهیم و این موجب ایجاد و گسترش زمینههای و بسترهای مختلفی در دیگر امور زندگی میشود.
در واقع تلاشهایی از این دست به عنوان یک گردهمایی هنری پسندیده شادابی، نشاط و انگیزه و فکر آفرینی را در کالبد و روح جامعه جاری میکند و چه بهتر که این جامعه، در جنوبیترین نقطه خراسان جنوبی رخ بدهد.
ما همه تلاشمان این است که مردم و بومیان بیشتر وارد این جشنواره شوند، هر چند نباید فراموش کرد که این فستیوالها برای این که شان و جایگاه خود را حفظ کنند، نیاز به حضور هنرمندان برجسته داخلی و خارجی دارد که بدون شک این اتفاق رخ خواهد داد.
این جشنواره پژوهش را به بومیان آموزش میدهد
به گفتهی محمدرضا ذبیحاللهزاده (ذبیح) مجسمهساز که از دیگر داوران این جشنواره بود: من بسیار از آثار هنرمندان بومی حیرتزده شدم. این افراد در سالهای پیش نیز در این فستیوال حاضر میشدند اما در نهایت یک مار کوچک میساختند که آن هم به نوعی با هزار ترس و لرز و شرمساری ظاهری صورت میگرفت.
این روند در شش سال اخیر به نقطهای رسیده است که بسیاری از بومیها در بخش اصلی این مسابقه شرکت میکنند و امسال دیدیم که مجسمههایی را ساخته بودند که جدای از فکر از زیباییشناسی برخوردار بودند.
ذبیحاللهزاده گفت: من معتقدم این گونه رویدادها برای بومیها شکلی پژوهش محور دارد. آنها در سالهای اولیه بیشتر حیوانات بومی همین منطقه را کار میکردند و این به علت آن بود که سواد بصری چندان و حافظه دیداری وسیعی نداشتند اما بعد از این که با درست کردن یک تپه و چند خط لاک پشتی را نقش دادند امروز به واقع هم میدانند لاک پشت به صورت علمی چگونه موجودی است و هم شکل و پیکره او را بهتر میبینند.
این هنرمند مجسمهساز گفت: ما به عنوان هنرمندان حرفهای در این فستیوال تنها نقشی که داریم آن است که بتوانیم زیباییشناسی و حافظه دیداری این افراد را ارتقاء دهیم و به واقع از این افراد توقعی نیست که کار کانسپچوال بسازند اما همین که درباره اثری و مفهوماش سوالی میپرسند یعنی این که این جشنواره به نوعی کار خود را کرده است.
منبع: هنرآنلاین
