نمایشگاه «به عصر دلهره من خوش آمدید» مریم جعفری در گالری هنرهای معاصر لاورونیکا

تاریخ: ۲۳ فروردین ۱۳۹۶

نخستین نمایشگاه انفرادی مریم جعفری با نام «به عصر دلهره من خوش آمدید» از ۱۵ آوریل تا ۳۱ جون ۲۰۱۷ در گالری هنرهای معاصر لاورونیکا برگزار می‌شود.

«به عصر دلهره‌ی من خوش آمدید» تکنولوژی‌های قدرت را که مراقبت از خود را در قلب دستگاه انضباطی خود می‌گذارند و چیزی را می‌سازند که جعفری مجموعه‌ی جهانی نظامی – صنعتی – تندرستی می‌نامد کندوکاو می‌کند.

در ورود جعفری کار ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) خود به نام نوگالاس را در پاسخ به فضای سیاسی کنونی امریکا دوباره به نمایش می‌گذارد. نوگالس نگاره‌ی جعبه نور شهر محسور نوگالسرا که در مرز امریکا و مکزیک تقسیم شده با سخنرانی پرآوازه‌ی ضبط شده‌ و ویرایش شده‌ی رونالد ریگان در کنار دیوار برلین جفت می‌کند. جعفری نام‌های خاصی مانند برلین و اروپا و آقای گورباچف را ویرایش کرده؛ ولی بقیه‌ی ضبط صوتی سخنرانی را دست‌نخورده نگاه داشته است.

در دل نمایشگاه دو مجسمه‌ی بودیست امریکایی (۲۰۱۶) و میدان مراقبه (۲۰۱۶) جعفری به چشم می‌خورد. این دو مجسمه که محراب‌های مراقبه را بازنمایی می‌کند؛ کاربرد مراقبه به عنوان دست‌افزار آموزش سربازان از سوی ارتش امریکا را کندوکاو می‌کند. برخلاف دیدگاه سنتی آموزش پایه‌ای؛ که به ویژه با فیلم غلاف تمام‌فلزی استنلی کوبریک بی‌مرگ شده است که در آن سربازان امریکایی برای نبرد به هنگام آموزش شاه‌وظیفه‌ای سادیستی آماده می‌شوند؛ این تکنیک‌های تازه نگرش کل‌گرایانه‌تری را رزم‌آرایی می‌کند. بودیست امریکایی ویدئوی جلسه مراقبه سربازی در قرارگاه ارتش امریکا در عراق است.

میدان مراقبه یک روساخت برنزی ۶۰ سانتی متری از مجسمه‌ی صدام حسین در میدان فردوس است که در آوریل ۱۳۸۲ هنگام جنگ عراق سرنگون گردید. میدان مراقبه نوید ذهن بر ماده را به لفظ می‌کشاند و آن‌را به نتیجه‌گیری پوچ اما منطقی آن می‌رساند – چنین می‌نماید که سربازان مجسمه برنیزی را با نیروهای خیال‌پردازی شخصی که به شکلی روانی درونی شده و از نو پیاده می‌شود نابود می‌کنند.

سرانجام جعفری فیلم آوالون ۱۳۹۰ (۲۰۱۱) خود را در غار به نمایش می‌گذارد. در ۱۳۸۰ در کشوری آسیایی که به نامش اشاره نمی‌شود پدر مردی به نام اف. آر ۷۰۰ دلار به او می‌دهد و می‌گوید چیزی برای خودش بسازد. اف. آر یک کمپانی چند میلیون دلاری نهانی بنیان می؛ذارد که یواشگی پوشاک فتیش به باخترزمین صادر می‌کند. دهها کارگری که بیشتر زن بودند خیال می‌کردند دارند کیسه‌هایی برای بدن برای نظامیان امریکایی؛ ژاکت‌هایی برای بیماران روانی و اثاثیه صحنه نمایش برای جانوران سیرک می‌دوزند. این فیلم با در کنارهم‌گذاری دنیای صحنه و دنیای کارخانه و اجراکنندگی و تولید؛ شکل‌های متفاوت اما درهم‌تنیده‌ای را می‌کاود که امروزی کار از تولید کالاها تا تولید ذهنیت دربرمی‌گیرد

مریم جعفری که در ارمیکا و کپنهاگ زندگی و کار می‌کند؛ هنرمندی است که در زمینه‌ ویدئوسازی؛ مجسمه‌سازی؛ عکاسی و اجر (پرفورمنس) کار می‌کند. مشخصه‌ی کارهای جعفری که فارغ‌التحصیل رشته‌ی ادبیات انگلیسی و امریکایی از دانشگاه برآون و دارای کارشناسی ارشد از مدرسه‌ی هنرهای تیش دانشگاه نیویورک و فارغ‌التحصیل برنامه‌ی مطالعاتی مستقل موزه‌ی ویتنی است؛ بیشتر زبان دیدنی است که میان فیلم و تئاتر و سلسله‌ای از آزمایش‌گری‌های روایی می‌ایستد؛ میان فیلم‌نمانه و مستند نوسان دارد.

منبع‌: فراایران

«حلب آزاد شد» به روایت عکس

تاریخ: ۲۱ فروردین ۱۳۹۶

نمایشگاه عکس‌های «مرتضی شعبانی» پس از آزادسازی حلب در خانه عکاسان ایران (حوزه هنری) در ۲۰ فروردین ۱۳۹۶ گشایش یافت.

مجموعه‌ای از ۳۵ عکس‌ مرتضی شعبانی پس از آزادسازی حلب همزمان با سالروز شهادت‌ مرتضی آوینی در خانه‌ عکاسان به مدت ده دوز به نمایش گذاشته می‌شود.

به گفته‌ی شعبانی این سومین نمایشگاه عکس در باره جنگ سوریه است.

مکان: گالری شماره یک خانه عکاسان ایران خ سمیه، نرسیده به پل حافظ، حوزه هنری انقلاب اسلامی

منبع: فرهنگ نیوز

نمایش آثار اصل هنرمندان جهان در خانه کاریکاتور

تاریخ: ۲۱ فروردین ۱۳۹۶
نمایشگاهی از کار ۲۵ کاریکاتوریست ایرانی و بین‌المللی از ۲۰ فروردین در خانه کاریکاتور به روی دیوار رفته است.

در این نمایشگاه آثار هنرمندان داخلی و خارجی ارائه می‌شوند که عبارتند از: مسعود ضیایی – ایران / جاسک فراکیویچ – لهستان / هیکابی دمیرچی – ترکیه / توماس آنتونی – هند / خالد ال هاشمی – بحرین / والنتین دروژنین – روسیه / ولادیمیر کازانفسکی – اوکراین / کریستوبال رینوزو – آرژانتین / ران تانگ لی – چین / هوسان سودکوف – ازبکستان / ابوالفضل محترمی – ایران / علی پاکنهاد – ایران / سام سلماسی – ایران / محمد پیریایی – ایران / کیومرث کیاست – ایران / هادی طبسی – ایران / حسن عامه‌کن – ایران / سعید رزاقی – ایران / میکیو ناکاهارا – ژاپن / لودو گودریس – بلژیک / جیتت کاستانا – اندونزی / دارکو درلجوویک – صربستان / جیورجی تا جینان – رومانی / لوک دسچیمیکر – بلژیک / ولادیمیر نوچروف – روسیه / بزرگمهر حسین‌پور – ایران و جواد علیزاده – ایران.

علاقه‌مندان برای دیدن این نمایشگاه می‌توانند از ۲۱ تا ۳۱ فروردین‌ماه ۱۳۹۶ از ساعت ۹ تا ۱۷ به نشانی خیابان شریعتی، تقاطع همت، خیابان گل‌نبی غربی، بعد از میدان شهید احمدی روشن (کتابی)، شماره ۴۴ مراجعه کنند.

این نمایشگاه دیروز ۲۰ فروردین‌ماه در خانه کاریکاتور گشایش یافت.

منبع: ایسنا

هنرمند ایرانی شیرین نشاط در نمایشگاه گروهی: در جست‌وجوی شعر جهانی

اریخ: ۲۰ فروردین ۱۳۹۶

نمایشگاه در جست‌وجوی شعر جهانی: ویدئوهایی از مجموعه هان نفکنس؛ مجموعه‌آی از ۱۲ ویدئو است که از ۱۶ آوریل تا ۱۷ جولای ۲۰۱۷ در موزه‌ی هنر هی شیانگنینگ در شنژن چین برگزار می‌شود. هان نفکنس Han Nefkens یک مجموعه‌دار و نویسنده‌ی پرآوازه‌ است که از ۲۰۰۰ سرگرم گردآوری مجموعه خود بوده است و به شکلی گزینشی با موزه‌ها و سایر نهادهای هنری در سراسر دنیا برای به نمایش گذاشتن مجموعه‌ی خود کار کرده است.

هنرمندان شرکت‌کننده در این نمایشگاه هر کدام روایت متفاوتی را بازگو می‌کنند در عین حال که این کار را به شکلی غیرمعمول با آمیختن زندگی واقعی و ساخته‌ی خیال؛ حس و حس‌پذیری متفاوت پیش می‌برند. این کارها بیانگر شناخت هنرمندُ اندیشه و آزمایشگری او در پیوند با رابطه‌ی میان هنر و رسانه‌های تازه در عصر تکنولوژی دیجیتالی است. از این گذشته این هنرمندان که از چهارگوشه‌ی دنیا می‌آید (از جمله ایران؛ سوئیس؛ لیتونی و امریکا) دارای زمینه‌‌ها و سرآغازهای بسیار متفاوت می‌باشند و به نسل‌های متفاوتی تعلق دارند. بنابراین کارهایشان بینش فرهنگی جهانی را به تماشا می‌گذارد و به ما اجازه می‌دهد تا راههایی را به روشنی درک کنیم که زبان دیدنی (بصری) هنر ویدئو برای بیان نگرش‌ها؛ دیدگاهها؛ و خیال‌پردازی‌های فرازجویانه و شاعرانه‌ به کار برده می‌شود.

منبع: فراایران از خبرنامه ای – فلاکس

آیا خواب ۹۰ ساله ساعت شمس‌العماره ادامه می‌یابد؟

تاریخ: ۲۰ فروردین ۱۳۹۶

ساعت شمس‌العماره کاخ گلستان هدیه ویکتوریا به ناصرالدین شاه بود که بیش از ۹۰ سال است بی‌حرکت مانده و نمی‌خواهد از خواب چند ساله بیدار شود چون راه‌اندازی دوباره آن ماهی ۵۰۰ هزار تومان هزینه برمی‌دارد.

به گفته‌ی محمدجواد عسکری؛ ملکه ویکتوریا ساعتی گرانبهایی را به ناصرالدین‌شاه هدیه کرد تا در بلندترین کاخ تهران که آن زمان شمس‌العماره نام داشت کار گذاشته شود. ساعتی که صدای بلندش کاخ‌نشینان شاه را آزار می‌داد و همه را تا چند فرسخ آن طرف‌تر هشیار و بیدار می‌کرد همین شد که شاکیان صدای بلند ساعت دست به دامان شاه کاخ شدند.

ناصرالدین شاه هم دستور داد تا صدایش را کمتر کنند ولی کم شدن صدا همان و قطع صدای همیشگی ساعت همان. تنها یک اشتباه کوچک باعث شد تا این ساعت ۹۰ سال بی‌حرکت بماند و نشان دهد آخرین زمانی که نشان داده ۶ و ده دقیقه در سال ۱۳۰۴ بوده است.

سالها این ساعت بی‌حرکت ماند تا اینکه متولیان کاخ گلستان به فکر تعمیر ساعت افتادند و برای این منظور افراد مختلفی به کاخ دعوت شدند تا بتوانند مشکلش را حل کنند در آخر و در سال ۸۹ محمد ساعتچی همدانی ۸۰ ساله که وارث حرفه پدرش یعنی ساعت‌سازی است برای این کار برگزیده شد قول داد که بتواند آن را راه‌اندازی کند. او پرآوازه‌ترین ساعت‌ساز ایران است که ساعت تاریخی مسجد سپه‌سالار را هم پس از ۵۰ سال تعمیر و مرمت کرد.

او ۱۴ ماه تمام در زیر زمین عمارت شمس‌العماره روی تعمیر اجزای ساعت کار کرد تا اینکه بالاخره در روز ۲۳ آبان ماه سال ۹۱ دوباره صدای بلندش به صدا در آمد و تهرانی ها بعد از ۹۰ سال صدایش را شنیدند. آن هم در میانه هجمه صداهایی که به مراتب بیشتر از صدای ساعت بود. صداهایی مثل رفت و آمد خودروها، بوق ماشین‌ها و هیاهوی خیابان ناصر خسرو و بازار. در این میان ساعتچی هم به آرزویش رسید و صدای ساعت را شنید هر چند که این ساعت تنها ۱۰ ماه کار کرد و دوباره خوابید!

ساعت بدقلق!

ساعتچی در توضیح علت خوابیدن دوباره ساعت گفت: مرمت و نگهداری از این ساعت باید مداوم باشد. باید هر هفته یک بار کوک شود و هر ماه دو بار روغن کاری شده و هر دو ماه یک بار شست و شو شود. برای انجام این فرایند باید یک متخصص حضور داشته باشد.

وی ادامه داد: ضمن اینکه برای رسیدن به موتور ساعت باید ۱۲۰ پله را طی کرد. پس همه این آموزش‌ها را به یکی از شاگردانم یاد داده‌ام ولی او برای انجام این کار باید حقوقی از کاخ گلستان دریافت می کرد. ولی مسئولان کاخ این مبلغ را نپرداختند و تصور می کردند که می توانند با یک بار تعمیر برای صد سال دیگر ناقوس این ساعت را به صدا درآورند. درحالی که این ساعت چندین میلیارد تومان هزینه دارد و ارزش آن بسیار زیاد است و ماهی ۵۰۰ هزار تومان برای نگهداری از آن مبلغ کمی است.

احمد مسجد جامعی عضو شورای شهر تهران در یکی از تهران گردی های خود به کاخ گلستان رفت و درباره علت بدقلقی این ساعت از پروین ثقه الاسلام رئیس کاخ گلستان سوال پرسید و جواب شنید که ماهی ۵۰۰ هزار تومان بابت کار کردن این ساعت از ما طلب کردند ما گفتیم نمی توانیم فقط برای کوک شدن یک ساعت در کاخ این هزینه گزاف را بپردازیم برخی از افراد از این راه حقوق و درآمدی برای خود کسب می کنند!

شاید ما آخرین نسلی باشیم که صدای این ساعت را شنیدیم چون هر سال که می گذرد از عمر آن هم کاسته می شود و البته در ایران فقط ساعتچی و شاگردش هستند که می دانند قلق این ساعت بی وقت چیست؟ افرادی که هم سن و سال همین ساعت هستند.

تغییر سلطنت توسط دو جغد!

جعفر شهری در کتاب تهران قدیم خود نوشته است: کلاه فرنگی (سقف اتاقکی که ساعت در آن جاساز شده است) ساعت شمس العماره که همیشه بیرقی(پرچمی) بر فراز آن می‌جنبید، دارای عجایبی بود که تهرانی‌ها، از آن حرف می‌زدند.

یکی اینکه در زوال حکومت محمدعلی شاه، روزی کلاغ‌ها بر بیرق حمله‌ور می شوند و با منقارشان آن را ریزریز می کنند. دو روز بعد محمد علی شاه گریخته مشروطه‌خواهان چیره شده و سلطنت تغییر می‌کند.

دیگر اینکه دو جغد نر و ماده بودند که در محفظه این ساعت لانه داشتند و شایع بود که هر بار ظاهر شوند، سلطنت تغییر می‌کند. می‌گفتند در موقع کشته شدن ناصرالدین شاه، سه روز از لانه بیرون آمده بودند که روز سوم شاه تیر خورده، تاج و تخت به مظفرالدین شاه می‌رسد. آنچه این شایعه یا حقیقت را بر سر زبان‌ها انداخت، بیرون آمدن و ظاهر شدن این دو جغد در روزهای ۱۶ تا ۱۹ شهریور ۱۳۲۰ بود. جغدها که بیرون آمدند مردم می‌گفتند خدا عاقبت پیدا شدن جغدها را به خیر کند، که متفقین به ایران حمله کردند، قحطی، کشتار و ناامنی همه جا را گرفت و شد آنچه قلم از بیانش عاجز است.

منبع: خبرگزاری مهر

«پدران سوئدی» در ایران دیده می‌شوند

تاریخ: ۱۹ فروردین ۱۳۹۶

نمایشگاه عکس‌های یوهان بِومان با عنوان «پدران سوئدی» از ۱۸ تا ۲۵ فروردین در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.

نمایشگاه عکس‌های یوهان بِومان با عنوان «پدران سوئدی» به کوشش انستیتو فرهنگ سوئد و بخش فرهنگی سفارت سوئد و با همکاری خانه هنرمدان ایران، ۱۸ فروردین ساعت ۱۷ افتتاح می‌شود.

کشور سوئد یکی از سخاوتمندترین سیستم‌ها را در مرخصی والدین در جهان دارد. میزان مرخصی پدر و مادر پس از زایمان به یک میزان است، ولی با این وجود فقط بخشی از پدران سوئدی (چیزی حدود ۱۴ درصد) از این پاداش استفاده می‌کنند. این نمایشگاه روی پدرانی تمرکز دارد که ماندن در خانه با کودک خود را به مدت شش‌ماه انتخاب کرده‌اند.

در این نمایشگاه ۲۵ عکس به نمایش درمی‌آید. پروژه «پدران سوئدی» اثر یوهان بِومان تا کنون در بسیاری از کشورهای دنیا به‌نمایش درآمده است.

یوهان بِومان تا کنون جوایز گوناگونی را از آن خود کرده است که از جمله می‌توان به جایزه جهانی عکس‌های خبری، جایزه جهانی عکس سال، جایزه انجمن ملی عکاسان خبری، جایزه عکاسی یونیسف و … اشاره کرد.

نمایشگاه عکس‌های یوهان بِومان تا ۲۵ فروردین میزبان علاقه‌مندان است.

منبع: ایسنا

اندرونی‌های دیده نشده قاجار و پهلوی در موزه عکاسخانه

تاریخ: ۱۵ فروردین ۱۳۹۶

موزه عکسخانه شهر با برگزاری نمایشگاهی از عکس‌های نادر اتاق‌های قدیمی فرصتی را فراهم کرده تا با اندرونی‌هایی که کمتر دیده شده آشنا شویم.

به گفته‌ی امیرهوشنگ للهی مدیر موزه عکسخانه شهر؛ در این نمایشگاه که با عنوان اتاق‌ها و اشیاء برگزار شده آثاری در قالب عکس از دوران گذشته وجود دارد.

این تصاویر که گردآوری شان کار ساده‌ای نبود؛ عکس‌هایی را دربرمی‌گیرد که فضای درونی اتاق‌های قدیمی را از دوران قاجار و پهلوی به تصویر کشیده‌اند. برخی از این عکس‌ها از آرشیو موزه، بخشی از موزه گلستان و تعدادی نیز از مجموعه‌های شخصی گردآوری شده‌اند.

حدود ۲۸ قطعه در این نمایشگاه وجود دارد که همه آنها تنها فضای اتاق را نشان می‌دهند و قالب آنها از عکس‌های قدیمی است که کمتر دیده شده‌اند.

عمده عکس‌هایی که ما از تاریخ و دوران قدیم داریم یا آتلیه‌ای است که در آن اشخاص و دولتمردان حضور دارند و یا شامل مناظر طبیعی و تصاویر کلی از بناهاست. اما دسته سوم عکس‌های داخلی از بناها و اندرونی‌هایی است که ثبت شده و خیلی نادر و کمیاب است. این تصاویر حتی خیلی واضح تر از گروه‌های مذکور حا ل و هوا آن زمان را می‌رسانند. در این مجموعه نیز تصاویر جالبی از اتاق‌هایی وجود دارد که خیلی‌ها از وجود آن‌ها بی‌خبر بوده‌اند، مانند جراح‌خانه مخصوص، یا محاکمه خانه و …؛ تصاویری که دیدن آن‌ها خلی از لطف نیست.

در متن معرفی نمایشگاه «اتاق ها و اشیا» این طورآمده است:

یکی از ویژگی‌های اصلی عکس‌های تاریخی نمایشِ ژست است. ژستِ افراد در دورانِ تاریخی که در آن زیسته‌اند. می‌توان حال و هوا و اتمسفر دوران را از روی لباس‌ها، شیوه‌ی ایستادن‌ها و فضای پیرامونی شناخت و به آن نزدیک شد. بدین ترتیب ژست، مهم‌ترین و کلیدی‌ترین کلمه برای عکس‌های قدیمی است.

در تاریخ عکاسی ایران بیشتر با دو نوع عکس مواجه‌ایم. یکی عکس‌های افراد و شخصیت‌ها و دیگری عکس‌هایی از بناها و مناظر طبیعی. اما نوع سومی از عکس‌ها نیز موجودند. عکس‌هایی که تنها از اتاق‌هایی خالی گرفته شده‌اند و درون آن‌ها را بازنمایی می‌کنند. عکس‌هایی نامعمول و نامتعارف بدون چهره‌ای انسانی؛عکس‌هایی از اتاق‌ها و اشیاء.

در این نمایشگاه به سراغ عکس‌هایی از فضای داخلی اتاق‌های مختلف رفته‌ایم. باوجودی‌که جمع‌آوری این عکس‌ها کار دشواری بود اما در نهایت ممکن شد. این نمایشگاه اتاق‌ها و اشیاء درون‌شان را پیش چشم می‌آورد. به نظر می‌رسد این عکس‌ها نیز مهم‌ترین کارکردشان، هم‌چنان احیاء ژست است. اما ژستی در غیاب انسان و با حضور اشیاء. با چشم دوختن و دقیق شدن در این آثار می‌توانیم اتمسفر اتاق‌های دوران گذشته را ببینیم. اشیاء درون اتاق‌ها ما را به خود فرامی‌خوانند و از حال وهوای‌ روزگارشان لب به سخن می‌گشایند. با این عکس‌ها در تاریخ سفر می‌کنیم و حال و هوای گذشتگان را این‌بار بدون هیچ تصویر واضح انسانی از طریق اتاق‌ها و اشیاء، بی‌واسطه در‌می‌یابیم

همچنین موزه عکسخانه شهر بخشی از نمایشگاه جهانی تاریخ عکاسی است و متعلق به تمام ایرانیانی است که میراث فرهنگی خود را پاس می‌دارند و به عکاسی و تاریخ پرسرگذشت عکاسی در ایران علاقمند هستند . این موزه با هدف گردآوری، حفاظت و نگهداری، آموزش و پژوهش تخصصصی عکاسی و تاریخ عکاسی فعالیت می کند، هرچند در طبقه بندی موزه ای تخصصی بودن موزه مطرح می باشد لیکن از ابعاد تاریخی، علمی، هنری، مردم شناسی، کاربردی و ارزشی قابل بررسی است.

این نمایشگاه تا ۱ خرداد برقرار است.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان

نمایشگاه «عشق و آتش» در خانه هنرمندان برپا می‌شود

تاریخ: ۲۴ اسفندماه ۱۳۹۵

۸۰ قاب عکس به یاد آتش نشانان در نگارخانه ممیز خانه هنرمندان روی دیوار می‌رود.

این نمایشگاه امروز ۲۲ اسفند ساعت ۱۷ در نگارخانه ممیز خانه هنرمندان گشایش می‌یابد.

هدف از برگزاری نمایشگاه عکس «عشق و آتش» گرامیداشت یاد و خاطره ۱۶ شهید آتش‌نشانی است که به هنگام انجام ماموریت به کام آتش و آوار گرفتار شدند و این نمایشگاه نمایشی از ۹ شبانه‌روز تلاش بی‌وقفه نیروهای آتش‌نشان و امدادگر در عملیات آواربرداری و مهار آتش است.

قرار است کتاب عکسی از آثار عکاسان در رابطه با عکس‌های نمایشگاه حادثه پلاسکو چاپ و در مراسم پایانی نمایشگاه در ۲۵ اسفند رونمایی شود.

مراسم پایانی نمایشگاه «عشق و آتش» ۲۵ اسفند برگزار می‌شود.

منبع: خبرگزاری مهر

برگزاری نمایشگاه آثار عکاسان ایرانی و گرجی در موزه تاریخ شهر تفلیس

تاریخ: ۲۲ اسفندماه ۱۳۹۵
هفته فیلم و عکس سینمای جوان گیلان با عنوان «دریا رمز دوستی» در موزه تاریخ شهر تفلیس پایتخت گرجستان گشایش یافت

در این هفته فرهنگی فیلم‌های مستند «دیلمان، سرزمین نیاکان» ساخته فرهاد مهران‌فر، مستند «رشت، خاطره‌ شهر بارانی» اثر محمود اریب، مستند «فرصت‌های سرمایه‌گذاری در گیلان» اثر نادر معصومی، فیلم کوتاه «انعکاس» اثر مهرداد محب علیزاده، فیلم کوتاه «رویای سرخ» اثر شهریار پورسیدیان آثاری هستند که به نمایش در خواهند آمد.

همچنین نمایشگاه عکس برگزیده آثار عکاسان گیلانی برگزیده از سه سال برگزاری جشنواره عکس کاسپین، دریای دوستی در این هفته و در کنار عکس های هنرمندان گرجستان با موضوع دریای سیاه در سه شهر این کشور برگزار می‌شود.

هفته فیلم و عکس هنرمندان انجمن سینمای جوانان ایران از ۸ تا ۱۳ مارس برابر با ۱۹ تا ۲۳ اسفند در گرجستان برگزار می‌شود.

منبع: خبرگزاری مهر

دیدار از «کویر ایران» در توکیو

تاریخ: ۲۴ بهمن‌ماه ۱۳۹۵

شهر توکیو پایتخت ژاپن از ۲۳ بهمن‌ماه میزبان نمایشگاه عکس‌های یک عکاس ایرانی با موضوع «دیدار از کویر ایران در قاب تصویر» است.

این نمایشگاه شامل ۷۰ اثر از افشین والی نژاد است که تصاویر جذاب و چشم نواز کویر کشورمان به صورت دیجیتالی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته است.

«کویر ایران» اولین مجموعه از چهار نمایشگاه ۱۰ روزه این عکاس محسوب می‌شود که به‌طور متوالی در محل «نیکون پلازا» در منطقه «گینزا» در پایتخت ژاپن برگزار خواهد شد و تا پنجم فروردین ادامه خواهد داشت.

نیکون پلازا مکانی معتبر برای نمایش عکس در توکیو است و با توجه به اینکه منطقه گینزا یکی از مشهورترین و پرطرفدارترین مقصدهای گردشگران در ژاپن به حساب می آید، بازدیدکنندگان زیادی از این نمایشگاه دیدن می کنند.

والی‌نژاد در سالهای گذشته نیز نمایشگاه‌های متعددی را در همین مکان معتبر در توکیو برگزار کرده است.

مجموعه عکس‌های او به‌نام «ایران سرزمین عشق ناب» سال گذشته با استقبال گسترده بازدیدکنندگان قرار گرفت.

والی‌نژاد از جمله عکاسی است که از ابتدای فاجعه زمین لرزه و سونامی سال ۲۰۱۱ میلادی در منطقه فوکوشیما در شمال ژاپن با سفرهای مکرر به مناطق بحرانی، به تصویربرداری و مستند سازی این بلای طبیعی مشغول بود و نمایشگاههای زیادی را در ژاپن و ایران در همین رابطه برگزار کرده است.

امسال نیز سازمان همکاری‌های بین‌المللی ژاپن (جایکا) به مناسبت ششمین سالگرد وقوع سونامی، همچون سالهای گذشته در نمایشگاهی به مدت یک ماه عکس‌های او از سونامی را در معرض دید علاقمندان قرار خواهد داد.

منبع: ایرنا